มดกับตั๊กแตน....

ตั๊กแตนเจ้าสำราญตัวหนึ่งนิสัยเกียจคร้านชอบความสะดวกสบาย ตลอดช่วงฤดูร้อนที่สัตว์อื่นๆ พากันหาอาหารไปเก็บสะสมไว้ในรัง มันมัวแต่ร้องรำทำเพลงสนุกสนานไปวันๆ ครั้งถึงฤดุหนาวหิมะตกหนัก ตั๊กแตนไม่สามารถหาอาหารกินได้ อดอยู่หลายวันจนในที่สุดต้องซมซานมาเคาะประตูรังของมดที่เคยรู้จัก

"ได้โปรดเถิดเพื่อน ขออาหารให้ฉันประทังชีวิตสักหน่อยเมื่อพ้นฤดูหนาวอันแสนทารุณนี้แล้ว ฉันสัญญาว่าจะหามาใช้คืนเป็นเท่าตัว" ตั๊กแตนพยายามวิงวอน

"อ้าว.....ก็เมื่อตอนฤดูร้อนที่ใครๆ เขาพากันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว เจ้ามัวทำอะไรอยู่" มดย้อนถาม

"ฉันไม่ได้อยู่เปล่าๆ หรอกนะ แต่ได้ร้องรำทำเพลงตลอดเวลา เมื่อตอนที่เธอและเพื่อนๆ ขนอาหารผ่านมาก็ได้ยินมิใช่หรือ"

"ได้ยินซิ....ในเมื่อเจ้ามัวแต่ร้องเพลงตลอดฤดูร้อน เมื่อถึงฤดูหนาวก็จงเต้นรำให้สนุกเถิด กล่าวจบมดก็ปิดประตูทันที"

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "ผู้ที่ปล่อยวันเวลาให้ผ่านเลยไปอย่างไรค่า ชีวิตย่อมพบเพียงความว่างเปล่า"

FREE LOVE ICONS